Sıfır Günlüğü: Birinci Şahıs

Bulanık...

Kırmızı çalınıyor gözüme, mor biraz da sarı bir gökyüzü. Anlıyorum ki bu gün batımı; "saat kaç ki yedi mi sekiz mi?". İnce bulutlar var gökyüzünde hafif bulanıklar ama beyazları kaçmıyor gözümden. Hafif hafif geçiyorlar geceye.

Bulanık...

Anladım ki çimlerin üzerindeyim. Yeşilleri kırmızı kesilmiş gökyüzünden. Uzunca meşeler süzülüyor ileride. Başımı soluma yatırdığımda uzaklarında bir de orman görüyorum koyu renkli, çam olsa herhalde.

Bulanık değil artık o kadar.

Sağa yatırdığımda başımı net artık görüntüm. Önümde büyük bir açıklık, güneş de buradaymış meğer. Çimler uzunca gözüküyor yattığım yerden. Biraz alçalıyor açıklık ilerde birden kayboluyor. Belki bir kıyı vardır orada. Güneş halen aynı yerinde. Gökyüzü halen mor-kırmızı. Halen ince uzun bulutlar sarı şekilde parlıyor.

Yavaşça doğrulmaya çalışıyorum. Başıma bir ağrı saplanıyor, kollarım tam tutmuyor. Biraz başımı sallıyorum ama nafile.

"En iyisi ayağa kalkmak."

Gerinirken etrafıma bakıyorum. Güneş halen yerinde. Belki de ağrıdan zaman uzunca geldi bana.

"Ama..." Sırtımdaki teri hissediyorum.

"Ben... Nerdeyim?" BURASI NERESİ?

"AĞAÇLAR, ÇİMLER, BEN BURADA NE YAPIYORUM?"

Sonra aklıma daha da zor bir soru geliyor.

"BEN..."

"Ben kimim?"

Midemi bulandırıyor bu soru. Alnımdan akan terleri hissedebiliyorum. Soğuk bir his kaplıyor çevremi, bıçak kesecekmiş gibi geliyor tenimi. Siyah bir şey... "Benim... kaçmam lazım!" Dememle bir adım atıyorum. Attığım adımla yere kapaklanıyorum. Gözlerim bulanıyor tekrar siyah bir şey kaplıyor görüşümü...

Bulanık...

Kırmızı çalınıyor gözüme, mor biraz da sarı bir gökyüzü. Anlıyorum ki bu gün batımı; "saat kaç ki yedi mi sekiz mi?" Gökyüzünde ince bulutlar var...

Bulanık...

Çimlerde yatıyorum... Uzunca meşeler... Solumda koyu bir orman...

Net...

Sağımda meşeler... Alçalan bir çimenlik... Güneş batmadı hâlâ... Başım ağrıyor... Çok ağrıyor..!

"Hayır..."
"Kalkmam lazım! Hemen kalkmam lazım."
Doğruluyorum hemen kollarım tutmuyor... "Ha-yır!" Sırtımda ter birikiyor bir daha. Koşmaya çalışıyorum. Adım atmamla tekrar düşüyorum. "Hayır, hayır, hayır, hayır! Bir daha kalkmam lazım."

Bir his yakınlaşıyor bana. Soğuk, bıçak gibi keskin. Bacaklarımdaki acıyı ancak şimdi hissedebiliyorum. Kan... "Kan? Kan!" Derin bir çizik var bacağımda boydan boya. Bunu görünce koşmaya başlıyorum topallayarak. Önümde seyrek meşelerden başka bir şey yok. Her adımda bacağım parçalanıyor gibi hissediyorum. Arkamda bir şey var, kötü bir şey, yardım lazım bana! "Aaa!"

Meşelerden birinin gövdesinde bir şey parlıyor. "B-bıçak!" Meşenin yanına vardığım gibi kavrıyorum bıçağı. Çok derinine saplanmış. Umurumda değil çekmem lazım, arkamda bir şey var. Göz göze gelirsem-

" 𐰆𐱃𐰀𐰺!"

Yüksek bir ses yankılanıyor kulaklarımda.

"𐰆𐰑𐰀𐰣𐰀 𐰿 𐰆𐱃𐰀𐰺 𐰿 𐰀𐰖𐰀"

Sıcak hissediyor vücudum. Sırtımdaki keskin his dağılıyor yavaşça. Elim bıçağın kabzasında gözlerim meşenin gövdesine kitlenmiş şekilde kalıyorum. Ağacın gövdesinde anlam veremediğim harfler parlıyor. Gözlerim kararıyor tekrar. Bacaklarım güçlerini yitiriyorlar, yere düşüyorum. Bir siyahlık dağılıyor hafiften. Kırmızı çalınıyor gözüme, mor kaplamış gökyüzünü, sarı ince bulutlar, bulanıyor yine gözlerim. Birkaç ayak sesi duyuyorum meşenin ardından kendimden geçmeden önce...

Gün 1

Hikaye Birahanesi